webmaster, 2 november 2009
Nederland Bradford

Tourist vs. Citizen

Beste lezer,

Een ietwat verlaat bericht uit Engeland. Ik heb het nog niet helemaal uitgepuzzeld maar de schrijver heeft denk ik in een maand tijd ontdekt wat het verschil is between ‘ohw, that is awesome!’ and the actually feeling like, taking part of.. Bradford. Niet dat de man met de grote grijze baard niet meer zijn ronde doet in de FreeCityBus of dat de inwoners van deze stad plotseling hebben bedacht duidelijker te gaan praten, Bradford kent gewoon meer verhalen dan die er vanuit een bus te zien of te horen zijn. Dus als je al was ingestapt, baan jezelf een weg door de menigte en get out! (Een oude man vertelde me dat men niet meer hoeft te wachten op: ‘If you please’, ‘That would be great’ and ‘May I have’.) Gewoon eruit dus!

Een maand terug zag ik Bradford als een stad die aan mijn voeten lag. Misschien was dit een heel onschuldige uitspraak, misschien zag ik de cynische achtergrond er toen nog niet van in, maar heuvel op en af, je voeten worden gebruikt! De remedie is dat je daar gewoon mee moet leven zodra je uit de bus stapt en het één en ander wil zien.

Een voorbeeld van zoiets zal zijn het McMillian Building, waar studenten les krijgen in Teaching, Health & Care. Het is een plek waar ik ook iedere week in de collegebank zit en hoewel niet alle vakken inhoudelijk bijdragen aan het onderzoek, is het te kunnen luisteren naar supergedreven docenten met uiteenlopende accenten, waar mijn moeder van zou smullen. Het is ook een plek waar ik met multiculturele werkgroepjes over allerlei onderwerpen praat aangaande het onderwijs en het leven in Bradford. Een van de colleges kent als hoofdthema, het aanbieden van Engels als taal. Wat we doen is hier het verweven van Engels in fairytales, folktales, legends and myths. Opdrachten als het vertellen van een oud Nederlands verhaal om vervolgens te ontdekken wat het moraal is en waar dit overeenkomt met de tales van Engelse, Poolse en Spaanse studenten, zijn ons niet vreemd. Een tikkeltje gespannen is de sfeer wanneer plotseling blijkt dat er een versie bestaat waar de Jager niet komt opdagen om Grootmoeder en Roodkapje te redden van een ongewisse dood.

Een andere plek waaraan mijn voeten moeten geloven, maar waar ik graag kom is de Springwood Primary School.
Een handje vol ouders dat is komen kijken en luisteren naar het gezang van de bovenbouwkinderen, vertelt iets van het verhaal van een basisschool waarvan de bisschop de eerste steen gelegd heeft , maar waar zich nu iedere week honderden moslims naar het Oosten keren. De school bevindt zich midden in de wijk Manningham en hoewel de grote Amerikaanse en Duitse auto’s je op voorhand doen denken dat het hier allemaal wel meevalt, is de wijk al jaren bovenaan de lijst met probleemwijken van Engeland te vinden. Een niet zo rooskleurig plaatje van een omgeving waar weliswaar geweldige dingen gebeuren.

Aim Higher is een nationaal programma waarin hoogleraren en studenten basisscholen bezoeken om leerlingen inzicht te geven in wat ze in hun toekomst kunnen bereiken. Mijn klas werd eveneens bezocht en een enthousiaste docent van de UNI van Bradford liet de kinderen nadenken over het vormgeven van leuzen. Ze begonnen vooruitstrevend: ‘Aim Higher, reach for the stars’, en ‘Don’t be loney, go to UNI’. Terwijl de docent steeds enthousiaster werd kon de volgende natuurlijk niet uitblijven: ‘Do some swirls, get some girls.’ Hard gelach en de docent verliet niet veel later het lokaal. Gelukkig voor de arme man was de boodschap wel degelijk overgekomen en hoewel menig leerkracht er nog niet over uit is hoeveel leerlingen de UNI daadwerkelijk gaan bereiken, werden er nog geen twee weken later prijzen uitgedeeld voor de beste leus in Year 6.

Vlak naast mijn lokaal bevindt zich een klein kamertje. Bij binnenkomst valt de muur rechts op vanwege de tientallen prijzen en gesigneerde ballen en shirts en links een muur waarop niets anders te zien is dan foto’s en krantenartikelen. Recht voor je is het rommelige bureau te zien van een bewonderingwaardige man waarmee ik de laatste tijd flink heb mogen optrekken.
De naam is Khalil,Houssain, maar om één of andere reden wordt hij al jarenlang door iedereen Jerry genoemd. Toen ik hem op de eerste schooldag ontmoette vertelde hij aan één stuk door over wat hij binnen en buiten de school allemaal deed voor de community. Voornamelijk het organiseren van allerlei activiteiten voor kinderen onder de 13. Naar wedstrijden van BradfordCity tot aan bezoekjtes aan het zwembad en de cinema, hij neemt ze overal mee. De man heeft een eigen Maningham Football Academie opgezet en levert ieder jaar spelers aan de jeugd van BradfordCity. Een bekende uitspraak van hem is: 'If I don't do it, nobody does'
Ik zocht in die eerste week naar een persoon die me zoveel mogelijk kon laten zien van de omgeving van de kinderen. Vlak voor ik die eerste dag de school verliet stond ik nog een tijdje naar de tientallen foto’s en krantenartikelen te kijken. Toen ik een krantenartikel met een foto bekeek van een trotse Jerry, prijkend op een billboard dat in 2006 ‘I am Bradford’ naar de inwoners schreeuwde, wist ik dat ik de juiste persoon gevonden had.

Een groot contrast... Dat is het wanneer je met een 20tal kinderen van de ijsbaan terug naar de school loopt en Jerry de rij stilhoudt en over de hoofden van de kids fluistert: ‘Bas, overal waar je nu om je heenkijkt.. redlight district.’ De kinderen, die deze dag voor het eerst in hun leven op ijs stonden, worden even later weer stilgehouden en over de hoofden klinkt het zacht: ‘Sir, van hier tot aan de basisschool,. drugs.’

Iedereen kent de man en respecteert hem om zijn betrokkenheid. De gemeenteraad mag hem niet, omdat hij elk jaar stennis schopt en tegelijkertijd awards wint. Het is ook de man de op straat door iedereen wordt begroet, voornamelijk door mensen in grote zwarte auto’s die niet zoals hij gestopt zijn met het luxe drugsleven.
Er is zoveel over hem te vertellen dat ik quasi-nonchalant aangeboden heb binnen vijf jaar een boek over hem te schrijven.

U heeft vast opgemerkt dat dit alles erg te maken heeft met ‘Ohw, that is awesome!’ Gelukkig heb ik in de afgelopen weken veel meer kunnen doen dan alleen maar bewonderen. Ik begin me steeds meer thuis te voelen in een omgeving waar ik daadwerkelijk deel van kan uitmaken. In de klas worden de eerste volle lessen gegeven en erbuiten begeleid ik Jerry (en zijn United Youth Forum –team) met allerlei activiteiten.

Uiteraard is dit ook het stuk waarin ik iets over mijn onderzoek kwijt kan. Er wordt van de Academie natuurlijk wel verwacht dat ik een en ander vooruitstrevends schrijf waar we in Nederland ook iets aan hebben. Dit probeer ik op het gebied van erfgoededucatie. Hoe zit dat hier in elkaar, wat wordt hiervan in de collegezaal verteld en wat zien we ervan terug in de klas? Boeiend, want daar zijn de meningen erg over verdeeld. Vooral, omdat men hier een currucilum hanteert waarbinnen de leerkrachten bijna geen ruimte hebben.
Naast dit onderzoek bekijk ik wat de eventuele voordelen zijn van het sterk ingaan op de narratives van leerlingen. Hoe en in hoeverre houdt men in een 100% Islamitische omgeving rekening met deze achtergronden? De eerste fasen zijn hiervoor geschreven dus nu kunnen er dingen worden uitgeprobeerd! Daarover allicht meer in het mijn volgende stuk.

Ik merk dat ik maar enkele onderwerpen beschrijf uit een kist vol ervaringen. Ik heb namelijk nog maar weinig geschreven over de beroemde Engelse steden in de omgeving die ik meermalen heb kunnen bezoeken of de weekenden dat ik werd verrast door bezoek afkomstig uit NL. De zondag die zich voor een deel vult met het gaan naar een gemeente vol vriendelijke en betrokken Engelsen krijgt ook weinig ruimte en wat te denken van mijn wekelijkse 1-1 basketbalwedstrijdje met Moises, mijn Spaanse buurman. Ik pak gauw weer het penceel op!

Voor nu, vanuit een opvallend droog Bradford, groetjes en liefs!

Bastiaan

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl